Zwracają się do autora niekiedy czytelnicy by przedstawił idee swej
teorii. Autor informuje, ze skrótem jest IV-ty rozdział jego monografii
„Generalia w formule poznania” uzupełniony o poniższy dołączony tekst
Autor przypomina, ze jego teoria składa się z równań Eulera (dynamika
continuum) Fouriera (dyfuzji), ciągłości, Gaussa oraz Maxwella (jako
linearyzacji równań Eulera)
Dlatego o skrót nie warto pytać autora, ale tych którzy piszą o
wymienionych równaniach Eulera, Fouriera, Gaussa, Maxwella.
Natomiast rozwiązania u autora są dystrybucyjne u innych gładkie. Wiec aby
na tle klasycznych równań Eulera, Fouriera, Gaussa, Maxwella wyobrazić
sobie jaki krok do przodu zrobił autor, trzeba uzmysłowić sobie
(formalnie) różnice miedzy rozwiązaniami gładkimi a dystrybucyjnymi. Ale
to właśnie jest skrótem na tle znanej literatury.
Autor jeszcze doda, ze ładna i krotka wypowiedz filozoficzna o teorii
autora byłaby korzystna. Jednak autor nie widział dotąd dobrego skrótu
filozoficznego swej teorii. Zachęca wiec do takiego skrótu stworzenia, a znajdując go
w publikacji czy Internecie, powie czy filozoficzna wykładnia jego teorii
jest adekwatna i dobrze ją skraca. Autor wiec oczekuje na literacko
filozoficzne skróty swej teorii i może wymyśli nagrody dla piszących.
UZUPEŁNIENIE DO IV ROZDZIAŁU Generalia w Formule poznania
Teoria zawiera wyłącznie jeden aksjomat, zachowania płynu energetycznego (A) i dwa podstawowe założenia: nieujemności i ograniczoności jego gęstości dla dodatnich czasów oraz skalarnego charakteru oddziaływań powierzchniowych.
Założenie warunku początkowego dla gęstości płynu w postaci osobliwej dystrybucji jest uzasadnione koncepcją wielkiego wybuchu.
Założenie zerowych wartości gęstości na brzegu uniwersum jest konsekwencją jej braku na zewnątrz uniwersum.
Brzeg uniwersum jak i pozostałe warunki brzegowe wyznaczają się same (problem jest znany jako zagadnienie swobodnego brzegu). Pewne wątpliwości mogą powstać przy ocenie granicy stosunków gradientu oddziaływania powierzchniowego do gęstości płynu przy zdążaniu do brzegu, gdyż obie wielkości zdążają do zera.
Konsekwencje.
W efekcie wspomnianych założeń autor wyprowadza swoje równania, którym w literaturze odpowiadają równania: ciągłości, dyfuzji Fouriera, dynamiki continuum Eulera (pokazuje, że równania Maxwella są linearyzacją równań Eulera). Dysjunkcję Gaussa dołącza do nich jako określenia źródła, tutaj masy.
Jednakże w literaturze równania Fouriera, Maxwella, Eulera, Gaussa są sprzeczne czy nieprzywiedlne (paradoks odwracalności, paradoks dualności świata etc.).
Równania autora eliminują sprzeczności, gdyż nie poszukuje on rozwiązań gładkich ale dystrybucyjnych.
Osobliwości, jakimi jest masa, notuje dysjunkcja Gaussa. Rozwiązania autora więc są gładkie w specyficznych podobszarach, pozbawionych osobliwości. Osobliwość generuje warunek niespełnienia nieliniowego równania bilansu pędu (graficznie identycznego z równaniem Eulera, pozbawionym siły zewnętrznej) a dystrybucyjne rozwiązanie równania Fouriera, którego rozwiązania spełniają zasadę zachowania (A) , posiadają wahania nieograniczone. Daje to fraktal masy jako nośnik rozwiązań.
W ten sposób autor likwiduje naukę jako zbiór równań Eulera, Fouriera, Gaussa Maxwella (inne związki nie mogą być traktowane poważnie) a otwiera problem dla dowolnych skal (z powodu ewentualnych samopodobieństw fraktali masy). Szacuje wymiar Hausdorffa masy jako zawarty pomiędzy dwa a trzy (masa nie wypełnia żadnej trójwymiarowej kostki).
Autor zmienia zatem spojrzenie na poszukiwania technologiczne. Likwiduje pogląd o stałej prędkości światła. Wyznacza prędkość światła na podstawie powyższego równania . Odpowiada to rozchodzeniu się „fali”. Odległość między izoliniami, jako funkcja czasu określa prędkość (w danym kierunku).
Układ rozwiązuje wszystkie problemy jakie postawi nam natura.