EUROPA WOBEC WYBORU : UPADŁOŚĆ – ROZWÓJ
( Z PRAWEM PIERWOKUPU )
Stwierdza, że ratunkiem jest podjęcie promocji jego teorii, gwarantującej pozytywny ruch intelektualny. Nawet gdyby nie za szybko przełamał bariery technologiczne do ich przełamania należy dążyć, tworząc Europejski Uniwersytet dla wykładu teorii Autora (co uratuje też uniwersytety dynamizmem myślenia).
Jeśli nie przekaże się teorii Autora w jego wykładach – odtworzenie jej toku może trwać kilkaset lat. Wcześniej może nastąpić upadek wiedzy.
Teoria Autora składa się z trzech znanych w nauce równań: ciągłości, dyfuzji Fouriera i dynamiki Eulera, dysjunkcji Gaussa. Jednak ich odczytanie jest dramatycznie nowoczesne (rozwiązania są mniej regularne, dystrybucyjne – pogodziły wszystkie teorie i wszystkie problemy rozwoju – vide www.bobula.pl )
Informacje i referencje
Wyniki Autora zaskoczenia nie stanowiły.
Były identyczne postacią z podstawowymi wynikami obowiązującymi.
Niemniej ich interpretacje (i całkowicie nowy sposób wyprowadzenia) usuwały sprzeczności, które w literaturze naukowej były zadomowione.
W tym sensie zatem nic nie stało na przeszkodzie by potraktowane zostały jako zrozumiałe uzupełnienie obowiązujących formuł. Aby stały się narzędziem zarówno stawiania jak i rozwiązywania znanych powszechnie problemów.
Jednak o trudnościach stawianych Autorowi publikacji (akceptowanych kolejno bez zarzutu w całym świecie) zadecydowała w Krakowie aura jakoby wypowiadanego przez Autora votum separatum wobec niemal całego środowiska naukowego. Jego nikłych osiągnięć.
Środowisko nie analizując wyników Autora zlekceważyło rodzącą się sytuację, gdyż wg.. tegoż środowiska, z prawdopodobieństwem jeden nic w Polsce wielkiego nie mogło się urodzić. Tak zadecydowano i hurmem zaatakowano Autora
Wybuchła histeria doprowadziła do erupcji napaści a przy braku wiedzy i rozwagi u atakujących pojawiła się nieostrożność w strategii.
Nie spodziewano się, że Autor zdoła się obronić przed napaściami, gdyż jak to już wspomniano w literaturze, nie jakość ale ilość kłamstw decyduje o powodzeniu.
W tej sytuacji warto aby Autor przypomniał kto promował jego prace.
Wyniki Autora promowały dwie największe w dwudziestym wieku grupy naukowe:
Szkoła Stefana Banacha,
Szkoła Tadeusza Ważewskiego.
Szkoła Stefana Banacha zbudowała analizę funkcjonalną (najważniejszą dzisiaj dziedzinę matematyki),
Szkoła Tadeusza Ważewskiego zbudowała teorię sterowania (dziedzinę decydującą nie tylko o lotach kosmicznych).
Szkołę Banacha reprezentował Dyrektor Instytutu Matematyki Politechniki Krakowskiej profesor Feliks Barański (twórca razem z profesorem Mirosławem Krzyżańskim Szkoły Zastosowań Matematyki).
Szkołę Ważewskigo reprezentowali profesorowie: Andrzej Pliś, Zbigniew Kowalski, Jacek Szarski, Andrzej Turowicz, Andrzej Lasota.
Profesor Feliks Barański, współpracownik Stefana Banacha, nie tylko recenzował prace Autora (tekst jednej z nich zacytowany jest w monografii Autora, „Teoria cząstek elementarnych”) , ale też był twórcą najbardziej wnikliwej, twórczej i budującej opinii (świadczącej o ponadczasowej wielkości wypowiadającego się), „nie jestem w stanie zbadać całości teorii Eugeniusza Bobuli, ale z niesprzeczność jej fragmentów wypowiadanych na seminariach matematyki, powoduje, że popieram ją w całości”!
Ze Szkoły Równań Różniczkowych ,Tadeusza Ważewskiego, współpracownicy:
Profesor Jacek Szarski wskazywał (pisemnie) błędy recenzji profesora Żelaznego z Uniwersytetu Warszawskiego, blokującego doktorat Autora, profesorowie: Andrzej Pliś i Zbigniew Kowalski pisali zaświadczenia dla Rady Wydziału Matematyczno-Fizycznego o wartości wyniku doktorskiego Autora (dzięki czemu w ogóle mógł on doktorat ten obronić), profesor Andrzej Lasota nakazał przeprowadzenie obrony, gdyż istniało podejrzenie spisku przeciw Autorowi (Tytuł doktoratu brzmiał – „Pseudo źródłowa hipoteza transportu parabolicznego” i likwidował tzw. w literaturze paradoks nieograniczonej prędkości impulsu dyfuzyjnego). (Opowieści te sprawdzić można w dokumentacji Uniwersytetu Jagiellońskiego).
Profesor Zbigniew Kowalski przedstawił recenzję pracy Autora godzącej równanie dynamiczne Eulera z równaniami elektromagnetycznymi Maxwella. (On certain relations between Newton equation and Maxwell equations).
Recenzja ta stała się podstawą wystąpienia przedstawicieli trzech uniwersytetów (profesorów: Zbigniew Kowalski, Uniwersytet Jagielloński, Feliks Barański, Uniwersytet Kościuszki, Jan Musiałek, Uniwersytet Techniczny AGH) do Komitetu Nagrody Nobla o przyznanie Autorowi tej nagrody, za pogodzenie dotychczas sprzecznych teorii – dynamiki i dyfuzji.
Tekst wniosku jest wyjątkowo interesujący, ale posiada go Komitet Nobla, a tutaj zająłby nam zbyt wiele miejsca.
Natomiast z powodu niskiej wartości intelektualnej Nagrody z fizyki Autor prosił o niepowtarzalnie tego wniosku.
W międzyczasie profesorowie: Uniwersytetu Jagiellońskiego, Antoni Leon Dawidowicz, matematyk, wprowadził do literatury nazwę „Równanie Bobuli Fouriera” publikując tekst o tym równaniu w matematycznej monografii Uniwersytetu Kościuszki.
Jan Trąbka, neurolog i cybernetyk, zwrócił uwagę na monumentalny wymiar pracy Autora, Janusz Płazowski, filozof i fizyk, omówił stan światowej wiedzy wobec wyników Autora i inni.
O równaniu „odwracalnej dyfuzji” napisali (jako o habilitacji Autora):
Profesor Jerzy Rayski (Instytut Fizyki Uniwersytetu Jagiellońskiego) – Jest to nowy element światowej nauki ,
Profesor Andrzej Turowicz (Instytut Matematyki Polskiej Akademii Nauk) – wynik tworzy nowe naukowe perspektywy ,
Profesor Zbigniew Nowak (Instytut Mechaniki Uniwersytetu Kościuszki) – wynik jest nowością dla nauki.
W tym momencie przeciw Autorowi wystąpiła PZPR i tzw Centralna Komisja Kwalifikacyjna przy Radzie Ministrów, która odebrała poprzez Sekretariat PZPR tekst zabraniający promocji wyników Autora.
Doprowadziło to do kompromitacji tzw superrecenzentów Rady Ministrów, wspomnę tylko o jednej:
czołowy Polski matematyk Zbigniew Ciesielski napisał, że mój wynik „likwiduje paradoks tylko w jednym punkcie”.
Odpisał mu sam Autor, że punkt osobliwy w równaniu zmienia własności rozwiązań w całym obszarze o czym musi wiedzieć student III-go roku jeśli chce rok zaliczyć”.
Profesor Ciesielski wycofał swoją superrecenzje. (niestety po długim czasie, ale i po interwencjach rozumnych ludzi w Polsce), ale wówczas Centralna Komisja przy Radzie Ministrów zataiła ten fakt. W 1989 roku Autor uzyskał wgląd w teksty Komisji i zwrócił się do Sądu Najwyższego ze skargą. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia dokumentów złamania prawa (również były tam przekupstwa, fałszerstwa, wspomniane zatajenia).
W międzyczasie pojawiło się szereg artykułów (między innymi Hollyego, największego po Banachu i Ważewskim matematyku polskim) o wyniku Autora, jako największym w historii nauki.
Rozpoczęła się (powolna, grożąca zapaścią Europy) promocja wyników Autora w świecie, ponieważ one mogą zagwarantować przewodzenie technologiczne i strategiczne odpowiedzialnych grup.
Polska zatem (jak widać) przyczynia się do stagnacji naukowej w Europie
Na koniec
Autor poszukuje sponsora tłumaczenia jego monografii „Teoria cząstek elementarnych” na język angielski (możliwość sprzedaży na rynku może przynieść ogromny zysk po informacji o zawartości książki zmieniającej świat myśli)
